 |
 |
|
| |
Hieronder, zoals op verschillende sites, een logje om te kunnen kletsen.
Luchtige onderwerpen, of heb je iets te melden wat in jouw ogen grappig of raar is? Je mag het delen!
|
Tijd voor een luchtig logje lijkt me zo.
Ik kwam op het idee om eens een beschrijving te maken van collega's, op basis van hun doen en laten. Nog niet eens zozeer over prestaties.
Voel je vrij je eigen collega's op dezelfde manier te beschrijven! Hoe meer beschrijvingen, hoe leuker het is.
Dan beginnen we maar he?
De ik-koop-alles-bij-de-wereldwinkel-en-lijk-nog-het-meest-op-een-hippie-vrouw
(secretaresse met lang pluizig haar, biologische winkels en wereldwinkels zijn alles, komt nog net niet op blote voeten op haar werk)
De ik-was-vroeger-knap-en-smeer-nu-zveel-make-up-op-mijn-gezicht-dat-ik-nog-iets-lijk vrouw
(oudere vrouw die altijd hevig onder de make-up zit, snel rookt, en diep uitgesneden shirts draagt om gezien te worden)
De op-alles-heb-ik-commentaar-want-ik-ben-bedrijfskundige-en-weet-alles-beter man
(bijna met pensioen, maar altijd, en overal commentaar hebben op hoe het werkt)
De humorloze-Poolse-afdelingsmanager
(afdelingsmanager met het gevoel voor humor van een steen, lacht nooit, zou niet misstaan als SM Meesteres)
De jonge-moeder-die-stoer-praat-over-haar-dochter-maar-niet-snapt-dat-er-anticonceptie-is
(jonge moeder die steevast verhalen vertelt over haar kind waarbij ze altijd zegt: 'ik dacht echt, doe normaal, je bent 2,5 jaar, raar kind' tevens opnieuw zwanger, ongeveer 23 jaar oud, snapt niet hoe het kan...)
De makkelijke-manager-met-lang-haar-die-niet-alles-even-serieus-neemt
(manager die vooral overal de humor van inziet, mag best wel wat meer 'manager' zijn.)
De Surinaamse-vrouw-uit-Engeland-die-aardiger-is-dan-je-denkt
(vrouw uit Suriname, via Engeland in Nederland komen wonen. Oogt onsympathiek, erg aardig als je haar beter kent).
De cowboy-manager-die-ja-zegt-en-nee-doet
(wil alles hebben, alles doen, vraagt niks na, zorgt zogenaamd altijd dat je alles krijgt. Minimaal 3x navragen voor je iets van hem krijgt)
De zeer-domme-secretaresse-die-op-haar-40e-vrijgezel-is-en-zal-blijven
(secretaresse van andere afdeling die de halve organisatie heeft gepijpt, vooral uitblinkt in zeer domme uitspraken, maar opzich erg aardig is. Klaagt veel over het vrijgezel zijn.)
De rokers-groep-bestaande-uit-een-zeer-select-gezelschap.
(groepje rokers van twee gescheiden moeders (een knappe en een lelijke), een klein vrouwtje, een homo, en een lesbienne met sluikhaar. Gezellige mensen)
De straatvechtende-manager-die-inmiddels-opa-is
(oud straatvechter uit de achterbuurt, sinds jaar en dag in stemmig zwart pak, inmiddels liefdevolle opa met een buik waar kleindochter altijd op slaapt)
De voetbalcoach-die-drukker-doet-dan-hij-is
(coach van voetbalteam, doet altijd druk, valt altijd relatief mee. Genoeg tijd om koffie te leuten bij iedereen)
De ik-heb-geen-tv-en-krant-nodig-en-luister-alleen-radio 4-vrouw
(collega die geen TV, krant of wat dan ook heeft, bij overlijden van Prins Bernard vroeg wie er dood was, regelmatig zomer en/of wintertijd vergeet waardoor ze een uur te vroeg, of te laat op haar werk verschijnt. Zit het liefst in de natuur en geeft alleen geld uit aan een goede fiets)
De schoonmaakster-die-denkt-dat-ze-heel-knap-is-maar-eigenlijk-niet-veel-soeps-is
(schoonmaakster die altijd denkt dat ze aandacht heeft van mannen, en er niet uitziet. Teveel make-up, te ongezonde huid, te oud voor hippe nagels, maar het toch doen)
De nieuwe-collega-die-ouder-is-dan-je-denkt-en-nog-een-echt-meisje-is
(nieuwe collega, 28 jaar, maar oogt nog als een echt meisje van 16. Zeer vriendelijk en niet onknap)
De collega-die-18-lijkt-maar-36-is-en-kinderen-heeft
(vrouw waarvan je niet zou zeggen dat ze 36 is, kinderlijk voorkomen, doet altijd erg uit de hoogte)
De man-beweeg-eens-je-zit-straks-helemaal-vast-man man
(bij het koffie halen steevast commentaar heeft dat je te weinig van je plek komt, en meer moet bewegen. Straks met pensioen)
De bodybuildende-ex-militair-die-nooit-klaagt
(Gast die zijn eigen kont bijna niet meer af kan vegen door zijn borst en biceps, klaagt nooit, ziet overal de humor wel van in.)
De beginnende-bodybuilder-die-gezelligheid-hoog-heeft-staan
(aardige vent, steevast met bovenstaand figuur in de fitnesszaal te vinden. Begint om 7.30, zodat hij om 16.00 naar de sportschool kan)
De binnensmondspratende-semi-intellectueel
(Doet zich slimmer voor dan hij is, is niet te verstaan. Na 12 flessen bier in je mik niet proberen naar hem te luisteren. Werkt niet. Altijd slimme verhalen, gebruikt steevast moeilijke woorden)
De doorgerookte-dierenvriendin-met-pension-en-passie-voor-dieren
(Oudere vrouw die haar hele leven al stevig rookt, heeft een pension voor katten. 4 honden, 2 ezels, 5 katten van haarzelf.)
Ja, hoe gaat het nu?
Wel aardig denk ik. Staat dat er echt? Hm.
Afgelopen week ziek geweest. Echt snipverkouden, hoofdpijn, holtes dicht...bah. Dan zit je jezelf echt even goed in de weg. Maar ook dat weer overleefd.
Afgelopen november heb ik mijn enkelbanden ingescheurd/afgescheurd. In januari begonnen met fysiotherapie, want dat was wel hard nodig. Maar dat ging niet best. Ik bleef pijn houden. Twee weken geleden terug naar de huisarts, en die adviseerde rust. En nu, 2 weken later, voel ik mijn enkel niet meer! Echt ik baal er wel een beetje van. Al die tijd dus niet kunnen spelen enzo, omdat het gewoon overbelast was. Ik had dus 2 maanden eerder beter kunnen zijn. Nouja, goed. Ik ben blij dat het over is, en ik geen pijn meer heb. En dat het ook niet aan het kraakbeen of gewricht ligt. Maar ik baal wel van het feit dat een fysio niet opmerkt dat het door overbelasting komt.
Op mijn werk heb ik een nieuwe afspraak gemaakt (thank god!!!!). Ik hoef mijn opleiding niet te beginnen of af te ronden voor mijn beoordeling. Bij die beoordeling wordt gekeken of ik definitief mag blijven, en de manager heeft al laten weten dat ik er niet vanuit moet gaan dat ik eruit geschopt wordt. Maar hij had een verhaal nodig voor P&O en nu begin ik pas, als het definitieve besluit is genomen. Ik zat zo aan te hikken tegen een opleiding enzo. Nu krijg ik meer tijd. Waarschijnlijk wordt het Maatschappelijk Werk Dienstverlening (google dat maar ff).
Voor de rest ook op mijn werk wat dingetjes vlot getrokken. Ik krijg meer overleg met mijn manager, want hij vond dat hij mij teveel liet 'zwemmen', en dat het zijn fout was. Ik ben er wel blij mee. Meer momenten om te laten zien wat er gebeurd. Hij vond ook dat iedere keer dat we dan eens een gesprek hadden, er toch wel veel gedaan was. Maar hij wil vaker dan 1x per 2 maanden eens om de tafel.
Ik moet nu een project gaan beginnen over Moderne communicatie middelen en rapportage. Ook om mezelf iets meer te laten zien naar het afdelingshoofd. Dat wordt het eerste project dat ik in goede banen moet gaan leiden! (brrrr BANG ANGST NEE IK KAN HET NIET, JA IK KAN HET WEL, NEE JE KAN HET NIET).
Ik ben trouwens nu geheel verslaafd aan een boederijspelletje. Echt een dom spel, maar ontzettend leuk. Myfreefarm heet het. Opzich gaat het best aardig, maar ik steek er wel wat tijd in haha. Echt als ik thuis even op de PC kan, even snel checken hoe mijn gewassen erbij staan, en of ik mijn koeien al kan melken.
Nouja, zo kan het wel weer. Komende weken dus behoorlijk druk denk ik.
De titel is eigenlijk al voldoende.
De laatste tijd is het ups and downs. The usual.
Loop ik mezelf niet voorbij? Is dit wat ik doe goed? Waar ben ik aan begonnen?
Ik begin overal een beetje tegenaan te schoppen.
Mijn broers flat komt eindelijk langzaam aan af. Gisteravond had meneer helaas een kast uit zijn klauwen laten vallen, waardoor het laminaat is beschadigd. Een kwart van de kamer moet er dus uit, om één plank te vervangen. Helaas zit het namelijk in de loop, en precies op een punt waar het opvalt.
Voor hem natuurlijk lullig (lol, sinds wanneer boeit mij dat iets...) maar wie mogen het opknappen?
Bij sport is mijn "partner in crime" gestopt. Ik sta alleen voor een groep van 11 hyperactieve kutkinderen, waarvan ik twee wel mag, twee tollereer ik, en de rest kan rekenen op mijn "Evil Side".
Te diep ingaan op de zaken brengt me problemen, dan wordt ik herkent.
Ik sta alleen voor de groep, ondanks alle problemen ben ik nog wel eens scheidsrechter, ik doe oud-papier (voor de oefening enzo, ik ben vet en dik), maak me eens druk over een toernooi, heb het idee opgevat een toernooi te organiseren ( grootste fout tot nu toe), doe een cursus (die ik niet af ga ronden, ik schop tegen alles aan), en dan vraag ik me af of ik mezelf niet voorbij loop. Heb ik het dan niet aan mezelf te danken dat ik veel ups and downs ken?
Over die cursus kan ik vrij kort zijn. Allemaal gelul over opvoeden, begeleiden en die onzin, waar ik zo simpel van wordt....en dan ook nog een docent die regelmatig woorden verkeerd plaatst, de boodschap niet over kan brengen, maar wél commentaar heeft op alles wat je zegt. En je doet het pas goed, als je precies ZIJN regels volgt. Bij mij moet je niet met regels aan komen. Als iemand mij zegt dat ik alleen open vragen mag stellen, en NIET als docent op mag treden, stel ik open vragen en ga me als docent gedragen.
Via de huisarts eindelijk (na wat? Een half jaar?) gesprekken met een psych gehad. Weer een nieuw iemand. Mijn oude psych zat vol. Twee gesprekken om precies te zijn. En het begint me nu al heerlijk de keel uit te hangen. Ik weet dat ik het nodig heb, maar ik praat niet, ik praat gewoon NIET. Ik kan het niet. Mijn voornemens zijn altijd: ik moet praten, anders wordt dit weer niks.
En ik doe het tegenovergestelde. Ik wil zo iemand niet dichtbij hebben. Iemand die veel van mij weet heeft macht over me. Iemand die me aanvalt, kan een aanval terugverwachten, en an passant, een bedreiging naar zijn hoofd krijgen. Sowieso al vreemd dat tegenover mijn huis (lolwut?) een kliniekachtigding zit. En ik 25 km moet reizen...
Ik snap mezelf niet, dat ik beter wil worden, met mezelf om kan gaan, maar iemand die me probeert te helpen afstoot. Dan sla ik de hulp af.
Dat ik blij ben met mijn werk, tenminste, dat denk ik. Omdat ik abstract werk doe. Maar van de andere kant denk ik: ik wilde altijd iets met mensen helpen doen. Verpleegkunde was ooit DE keuze die ik had gemaakt. Gezellig als enige man tussen de vrouwen mensen helpen. En ik koos iets anders.
Wil ik niet toch die kant op? Al is het maar iets anders? En hoe krijg ik dat nu nog voor elkaar? Ik weet niet eens of het wel is, wat ik echt wil. Maar het gevoel is sterk.
Ik heb veel in mijn vingers, gewoon, gedachten, teksten, ideeën...mijn leergierige kant zegt: doe er iets mee, ga wat doen. En de andere kant zegt: als je begonnen bent, heb je het zo gehad. Doe het nou gewoon niet. Dat heb ik dus ook met wat ik wil. Ik wil iets, maar iets zegt me: het valt je straks tegen, dan ben je over een aantal jaar op dezelfde plek. Een diploma rijker, en een illusie armer.
Nee, Heavy snapt zichzelf niet, en verwacht ook dat jullie het niet snappen.
Aangezien niemand dit leest, en niemand me begrijpt misschien maar beter ook...
I still remember you
With tears in my eyes I go back in time
When we were close
It felt like love, and still does
No, it was not live from a fairy tail
But I love you because I cared
I knew life was hard for you
Hoped that once, you could feel better
We tried both, so hard
But you can only run for life a certain time
Then it runs you
into the ground, then gone
When I wake up, I still hope it was a dream
A nightmare, losing you
But everytime that hope goes away
I little voice tells me
'She's gone'
Miss you much dear, I know you loved me, and I love you back
Forever in my heart
Vorige logje geplaatst omdat ik het echt zat was/ben.
Vorige week ruzie gehad met zo ongeveer iedereen thuis inclusief de katten.
Eerst met mijn pa. Ik was gevraagd de training van een ander team over te nemen voor een avond, en ik had er zo weinig zin in. Maar hij zei dat ik het wel ging doen. Ik heb thuis gezegd dat ik het dus niet van plan was, maar ik moest iets voor de vereniging over hebben. Jahoor! Ik heb namens de vereniging 3 diploma's gehaald voor de sport, en met de 4e ben ik bezig. Ik train een team. Speel zelf, en help als ze me het vragen en ik er zin in heb. En IK moet wat over hebben voor de vereniging. Dat lande bij mij verkeerd, en dus ook bij mijn vader.
Mijn ma was weer eens bezig met dingen te roepen zoals dat vaker gaat. Ik kan ook wel wat doen, ik moet ook maar eens wat doen dat soort ongein. Zo fijn dat ze in gezelschap heel aardig over komt, maar het gewoon niet is (of ik wil het niet zien, dat kan ook). Ik dacht weer terug toen mijn pa mijn brief had gelezen over zelfmoord enzo. Ze had toen lang niet tegen me gesproken en keek alleen maar weg. Zo pijnlijk. Die wond haalde ik dus weer fijn open.
Mijn broer liep te kutten dat ik eens moest helpen met zijn flat...say what? Ik heb het verfwerk gedaan met mijn pa, alles moest opnieuw omdat meneer twee linker handen heeft en vrienden die te dom zijn om een kwast vast te houden. Mijn pa wilde wel behangen, en ik moest mijn pa maar helpen. Erm...doe het zelf? Dat kwam niet in hem op.
Ik ergerde me ook aan het feit dat hij uitleg gaf over een wedstrijd, en welk gebaar daar werd gemaakt. Ik raakte helemaal van slag aangezien dat herrineringen naar boven haalde. Het volgende moment stond ik even mijn mail te lezen en raakte hij me aan, en toen ben ik naar boven gerend, om hem niet ongenadig hard op zijn gezicht te slaan. Ineens stormde alle gevoelens door elkaar.
Ik heb wel weer op mijn polsen lopen snijden. Dus de komende tijd kan ik weer zweetbandjes dragen om het te verbergen. Thank god it's wintertime...
Would you look at me now?
Can you tell I'm a man?
With these scars on my wrists
To prove I'll try again
Try to die again, try to live through this night
Try to die again.....
Ik ben een fan van mooie quotes. Of het nou uit een film komt, of tv series, of zelfs computerspellen, een goede quote kan ik (hoe ziek ook) altijd wel een beetje op mezelf of een situatie richten. Ook al is het geen realiteit, soms voelt het wel zo. Zoals mijn vorige log liet zien, stonden er daar al 3. Maar er zijn gewoon meer goede quotes.
"No, there is not a thin line between love and hate. There is, in fact, a Great Wall of China with armed sentries posted every twenty feet between love and hate." House MD
"Life sucks. Your life sucks more than most. It's not as bad as some, which is depressing all by itself." House MD
"If I'm in a buttload of pain, I need a buttload of pills." House MD
Good. Because a man who doesn't spend time with his family can never be a real man. The Godfather
It's an old habit. I spent my whole life trying not to be careless. Women and children can afford to be careless, but not men. The Godfather
I was already so far past the point-of-no-return I couldn't remember what it had looked like when I had passed it. Max Payne
I might have laughed, if I had remembered how. Max Payne
Just when you thought you had reached the deepest depths of horror, it suddenly got worse. How to turn off that small voice inside your head that started to whisper that you should be glad... that now, if not before, your revenge was justifiable on any conceivable moral scale. That small voice proved, beyond any doubt, that I was damned. Max Payne
Life knows two miseries; getting what you want and not getting what you want. Max Payne
There was a blind spot in my head, a bullet-shaped hole where the answers should be. Call it denial. I wanted to dig inside my skull and scrape out the pain. Max Payne
The genius of the hole: no matter how long you spend climbing out, you can still fall back down in an instant. Max Payne
The trouble with wanting something is the fear of losing it, or never getting it. The thought makes you weak. Max Payne
In a nightmare, every choice you make is a wrong one. I would wake up at night, afraid that day was a dream I'd forget. Max Payne
Na een lange tijd een update. Weinig puf gehad om te blijven loggen eerlijk gezegd. En dan wordt het steeds weer hetzelfde verhaal, waar ik zelf ook niet op zit te wachten.
Anyway, kerst en oud en nieuw waren…normaal denk ik. Ik was bang dat kerst echt weer zo’n eetgedoe zou worden (ondanks dat ik me probeer te focussen op normaal eten, ben ik toch bang voor dit soort dagen). Dat viel gelukkig mee. En het was an sich wel gezellig. Kaarten met de familie enzo. Dus daarover niks te klagen gelukkig. Oud en nieuw was ouderwets dood in de straat. Mijn broer was weg, en ik was met mijn ouders thuis. Opzich wel ergens verderop mooi vuurwerk gezien, dus niet heel vervelend. Ook al keek ik terug op een jaar met dalen en pieken. Natuurlijk drie maanden werkloos geweest. Gelukkig bleef het bij drie maanden. Daarna toch weer aan werk gekomen, en uiteindelijk een jaarcontract met uitzicht op vaste baan.
The final gunshot was an exclamation mark to everything that had led to this point.
I released my finger from the trigger.
And then it was over.
Het begon allemaal redelijk. Weer even lekker in je ritme komen op het werk, en verschillende zaken afhandelen. Toch wel belangrijk.
Afgelopen weekend het eerste leuke weekend van 2010. Naar de winter efteling geweest met C. Ook al was het dan zulk grafweer. Dat was ook wel een reden dat we niet super lang zijn gebleven. Zo koud gewoon. Maar het voelde wel lekker om eruit te zijn, en de efteling te zien. Nooit gedaan. En het was nog eens extreem rustig ook. Nauwelijks een rij, en leuke dingen te zien. Zaterdags rond 21.00 thuis gekomen toch wel, eerst maar eens warm douchen, en toen nog even wat tv gekeken. En dan lekker warm het bed in. Pfff dat voelde lekker, zo’n dekbed.
One thing you can count on:
You push a man too far,
and sooner or later he'll start pushing back.
Zondagochtend begon het alweer KUT. Ik weet niet waardoor het kwam, maar ik moest gewoon janken. Ik schaamde me verrot. Ik begon te malen over vroeger, dat we dit nooit hadden gedaan als gezin, de moeite niet namen denk ik, en dat ik het extreem leuk vond ondanks de kou. Natuurlijk ben je niet into sprookjes enzo als je 22 bent. Maar de hele sfeer was zo leuk. En dan lig ik dus de volgende dag als een klein kind te janken. Kinderachtig gedoe ook. Het luchtte ook wel op, voor een paar dagen dan. Maar iedere dag sleepte ik dat mee. Waarom moet ik iedere keer diezelfde wond van vroeger weer open halen. Waarom geniet ik NU niet van het moment, waarom moet ik dan weer als een kind van 5 janken? Alsof ik mezelf maar voorhoudt: ja leuk en aardig, maar jij gaat je echt niet goed voelen hoor, dat mag niet.
Deze werkweek toch redelijk begonnen. Dinsdag vreselijk hectisch omdat er van alles niet gedaan was, en dat betaald zou moeten worden uit een budget van 2009. Als een idioot alles lopen regelen met collega’s. En dan kom je thuis, en dan val je in zo’n gat van vermoeidheid, boosheid dat niks loopt zoals je wilt, stijf van de adrenaline en spanning.
Vandaag dan EINDELIJK een normale dag. Doen wat ik moet doen. En geen hectisch gedoe. Hoewel…in mijn contract staat dat ik dit jaar (voor september) mijn opleiding af moest hebben. Ik heb contact gehad met een loopbaanadviseur, en die vond het moeilijk. Het is gewoonweg bijna niet mogelijk, zonder rare sprongen uit te halen. De suggestie was dus: HBO. Toelatingstoets doen, en hopen op een goede uitkomst. En dan HBO rechten doen, of HBO Maatschappelijkwerker Dienstverlening. Dus er zijn optie’s. En waarom voel ik me dan niet prettig? Dat er opties zijn? Waarom moet ik toch weer de eeuwige doemdenker zijn, en het vreselijk vinden? Er zijn mensen genoeg die graag een opleiding zouden doen, in mijn plaats gaan. Maar waarom ga ik juist nu denken: ik wil dit niet, ik wil het niet, ik wil het niet, het is eng, ik kan het toch niet, ik faal voor alles, IK WIL DIT GODVERDOMME NIET! Ik schreeuw dat uit, tenminste, in mezelf. Voor de rest doe ik alsof ik het echt super vindt, die mogelijkheid. Er is niemand die er doorheen prikt. En ik kan het op de een of andere manier niet vertellen hoe bang ik ben om te falen, om met die mensen om te gaan, om een opleiding te volgen. Ik kan het toch niet…en dat masker zit zo lekker veilig. Niemand die ziet hoe het gaat. Doorgaan, en niet breken…
Gisteravond training gegeven. En dan komt er een meisje naar me toe die zegt: groetjes van mijn zus! Dat moest ik doen. Waarom weet ik niet. Maar hoe ga ik daar mee om? Ik zeg maar de groetjes terug. Maar dan? Ik sla dicht, zelfs al is het mens er zélf niet. Moet ik toenadering zoeken? Gewoon, vrienden maken? Of moet ik niks doen, want het is een lolletje? En ze zegt maar wat? Zo graag zou ik met nieuwe mensen omgaan. Maar ik kan het niet. Ik ben bang voor nieuwe mensen. Bang om een gesprek te beginnen, kijk liever de kat uit de boom. Liever iemand eindeloos mailen om beter te leren kennen, dan zeggen: goh, ergens wat drinken om elkaar wat beter te leren kennen. Wat moet ik zeggen? Wat moet ik doen? Het maakte me echt dol. Ik vond het serieus kut om de groeten te krijgen van iemand. Niet omdat ik het niet waardeer, maar omdat ik meteen zo begin te malen.
Gisteravond was Vel over Probleem deel 2 op TV. En zoals ik me voelde, wilde ik eigenlijk niet kijken. Het zou pijn doen denk ik. Niet omdat ik anorexia heb gehad ofzo, maar de pijn die naar boven komt. Wat moet ik toch, wat wil ik toch, ik wil wel, en toch weer niet. Die herkenbare dingen. Ik zou niet moeten kijken. Maar toch gedaan. En natuurlijk wordt Heavy zo fijn getriggerd. Door de beschreven gevoelens. Zo herkenbaar. Ik ben teveel kwijt om te zeggen: dat deed zoveel pijn te horen. Maar het was voornamelijk het machteloze gevoel van wat mensen willen, wat ik wil, en wat moet ik, en wat kan ik, en ik wil zoveel, en toch niks. Veilig thuis. Niet teveel mensen zien. Alsof ik ipv ouder wordt, alleen maar jonger wordt, qua gedrag. Steeds kinderachtiger. Met mezelf in de knoop zitten, en dan de veiligheid zoeken, en niet de hulp blijven bellen, om toch wat voor elkaar te krijgen. Gewoon aanmodderen zoals het gaat. Alsof ik erin berust, dat ik hier niet uit ga komen. En dat ik misschien nooit 25 wordt uiteindelijk…
There are no choices.
Nothing but a straight line.
The illusion comes afterwards, when you ask "Why me?" and "What if?".
When you look back and see the branches, like a pruned bonsai tree, or forked lightning.
If you had done something differently, it wouldn't be you, it would be someone else looking back, asking a different set of questions.
Goed, goed.
Eindelijk weer even tijd en zin, en vooral iets weten te schrijven, zodat ik het een beetje update.
Ik heb veel bij mensen meegelezen, dat wel. Maar afgelopen weken waren nou niet de beste.
First of all: ik heb ingescheurde enkelbanden. Twee weken gips gehad, en nauwelijks een pc of laptop gezien, want ik moest met het been omhoog. Ik heb mezelf die twee weken echt in de weg gezeten. Nauwelijks normaal kunnen bewegen, altijd krukken mee, en vooral thuis zitten en niets doen. Ik heb regelmatig een South Park DVD opgezet. Dat maakte het door de dag nog dragelijk.
Vorige week moest ik een presentatie geven, nouja, vijf eigenlijk. We hadden een afdelingsbijeenkomst en daar moest ik wat gaan vertellen over wat ik doe. Dat is wel gelukt denk ik. De eerste twee gingen zo slecht, en daarna kwam ik pas een beetje los. En samen met mijn manager toch nog iets neer weten te zetten. Als komisch duo waren we toch wel goed bezig hoorde ik achteraf van veel mensen.
Na afloop was er een borrel, zoals dat hoort denk ik. Dat was opzich wel heel leuk om collega's anders te leren kennen, en ik zag weer eens wat mensen met wie ik ooit heb samengewerkt ergens anders. Echt heel vreemd om mensen op een andere manier te zien en mee te maken. De secretaresse van het afdelingshoofd houdt bijvoorbeeld van Hard Rock enzo, echt iets wat je normaal nooit zou horen. We hebben afgesproken dat we eens naar Metallica zouden gaan als ze weer in Nederland zijn. Nu maar kijken of het er ooit van komt, maar het vooruitzicht is leuk.
Tijdens de borrel nog een optreden van André Hazes. Een collega doet die imitatie al jaren, en ik moet zeggen, heel erg goed. Ook echt met een blik Heineken het podium op, en maar zingen. Dat was echt wel leuk om te zien.
Tijdens de borrel was er ook een collega met haar dochter. Haha, Heavy zou een goede vader zijn. De meeste kinderen stoppen met huilen als ze mij zien (ik zie dat als een heel slecht teken helaas), en sommige willen gewoon knuffelen met mij.
Bij een tante van mijn pa heb ik wel eens op de bank gezeten met een kind slapend op mijn schouder. Jaren geleden was dat. Het was het kleinkind van haar, en telkens als ik kwam wilde hij er ook zijn haha.
Maar serieus, ik zou een coole pa zijn. Ah, wat lul ik, wishfull thinking waarschijnlijk...*zucht*
Met C. heb ik nu een afspraak staan om naar de Efteling te gaan. My God, wat heb ik daar eigenlijk zin in. Het was haar idee, en ik ben er nooit geweest. Ik wist nooit of het iets voor mij zou zijn, maar de sfeer daar is erg goed hoorde ik. Zeker de Winter-Efteling schijnt mooi te zijn. En misschien nog wel overnachten daar. Tsja, ik vind dat ik mezelf ook wel eens iets mag veroorloven. Ik "beloon" mezelf te weinig denk ik. Als je iets goeds gedaan hebt, mag je best trots zijn en jezelf iets geven. Maar ik ben nooit trots, maar wat ik dan wel goed gedaan heb, is de presentatie, en naar de borrel gaan. En blijven tot meerdere mensen weg waren.
Vroeger heb ik nooit veel parken bezocht. Met mijn broer één keer naar Six Flaggs (of hoe heet dat tegenwoordig...) geweest. Dat was wel heel leuk.
Met S. zijn we ooit eens naar Duinrell geweest. Haar opa had daar vroeger gewerkt, en zij hadden ieder jaar gratis toegang. We hebben alleen het zwembad gezien, want dat wilde we echt eens meemaken. Echt heel leuk.
Maar waarom twijfel ik dan of het iets voor mij zou zijn? Ik denk door vroeger. Nooit ergens geweest eigenlijk want dat kon niet. Dan mis je iets. Dat besef ik me gewoon de laatste tijd. Dat ik eigenlijk wel heel wat heb gemist, en ik dat best in mag halen. Gewoon lol maken zonder me zorgen te maken. Pff, wishfull thinking denk ik.
Warning: trigger enzo!
Pff, ik ben ontzettend moe. Thuis is er geen ruimte om over mij te praten, en de omstandigheden zijn er helemaal niet naar. Zo heb ik dat ook op mijn werk. Ze vragen veel naar hem, maar ik hou me groot, en zeg dat het goed gaat met hem en met het gezin.
Ik stond net te roken, en mijn oude chef kwam langs. De dinsdag dat mijn pa naar huis ging, vroeg hij nog snel hoe het ging en ik moest hem bellen enzo. Ik heb dat niet gedaan, ik heb wel iets beters te doen.
Nu was ie zichtbaar pissig: 'Met je vader gaat het goed, maar hij moet wel strenger zijn naar jou'.
In eerste instantie doe ik laconiek. Hij is wel vaker gepikeerd, en ik heb hem wel eens weggestuurd van mijn kamer omdat hij tegen mij aan het klagen was over collega's die drie kamers verderop zaten. Je moet hem altijd met een kilo zout (nee geen korrel, is niet voldoende) nemen.
Maar het sneedt door me heen. Hij hangt ineens het slachtoffer uit. Alsof zijn leven ineens slecht is als mijn pa hem zelf een dag later op de hoogte brengt. En als ik ERGENS een hekel aan heb, is het slachtoffertje spelen op het verkeerde moment.
Het is niet zo dat ik hem op de hoogte moet houden, hij heeft verdomme een telefoon van de zaak, bel dan zelf, lamlul.
Gisteren ben ik even alleen aan de slag geweest in de flat van mijn broer. Althans, wat zijn flat moet worden. Expres heb ik mezelf 2x gesneden. 's Ochtends had ik met de hond gestoeid, en zijn nagels zijn scherp. Mijn vinger lag open, dus ik gaf de hond maar de schuld. Mijn pa zei toen hij me kwam halen dat hij twee jaar geleden wel enorm zou zijn geschrokken. Tsja, je moet eens weten.
Wat was het heerlijk om dit te doen. Even andere pijn voelen. Wat genoot ik ervan. Zo ziekelijk.
Hoe kun je nou genieten van pijn en bloed?! Waarom zou ik weer gaan snijden? Wat levert het me op behalve schuld, schaamte en littekens? Misschien is het de drang om alsnog een uitweg te hebben, omdat ik op dit moment vindt dat de situatie uitzichtloos is. Met AM en suicide in het vooruitzicht, heb je toch mogelijkheden om iets te doen. Whether it's the right thing or not....
Zo dacht ik ineens weer aan M.
Wat er gebeurd is, dat zij wel een oplossing koos. Dat ze tenminste DURFDE een oplossing te kiezen, en niet om te blijven sluimeren ergens. Doortastend zijn, doen wat goed voelt voor jezelf.
Iedereen maakt zich druk om anderen en cijfert zichzelf weg, is het dan egoïstisch om je eigen pad te kiezen?
|
|
|
|
|
